domingo 25 de octubre de 2009

Recuento.

Y de repente algo me empuja a abrir esta página, cerrada.... autocerrada... sin llave y sin presión. Escribir ya no sacaba mis demonios, quizás los metía dentro. Escribir ya no hacía de válvula anti-presión. Escribir ya no me mostraba por dentro, ya no me salía del alma..... y esto se silenció por si solo.... estos árboles de mi bosque se quedaron quietos... pétreos.

Nada ni nadie me impide escribir.... pero nada me empuja a hacerlo. Echo de menos visitar muchos sitios, otros los visito de igual manera (pocos, he de reconocer).
Mi vida transcurre como siempre, con los altibajos de siempre, con la presión de siempre, con el parecer "no llegar" de siempre... nunca es suficiente, nunca es bastante esfuerzo, nunca es bastante dolor.

Siempre ese telón de acero que impide que las personas que aprecio se acerquen del todo a mi. Auto impuesto..... quizás sin darme cuenta. Cuando una persona me interesa, me vuelco en ese interés... o doy todo o no doy nada.... no tengo medida... ¿a estas alturas me sorprende?. Eso ha hecho escapar a mucha gente de mi, o a mantenerse a una "distancia prudencial" de un volcán en erupción, que tan solo los mas listos atisban.... listos para saber que si doy mucho, exigiré lo mismo.

Me han dicho que he aprendido a gobernar mi carácter, que hago progresos con mi explosividad... ¿serán 34 años?... quizás.... será que he aprendido lecciones de puñaladas de dentro a fuera... pero ello no vale en según que ambientes (laborales) para lograr una mejor posición... no hay respaldo, no hay golosina... no hay "padrino", no eres válido.... con lo cual me siento perdido, desaprovechado por un trabajo que debería de hacer que me sintiese maravillosamente afortunado, pero que me desgasta como a una roca de río, que aguanta la corriente, pero sin saber moverse.... limándose lenta pero imparablemente.

Post de desvarío, post de recuento.

Echo de menos el frio. No es invierno, no es otoño. Necesito del frio para una metamorfosis profunda.... para reaccionar.

Mi circulo va mejor. Lo que queda de mi abuelo se recupera. Mi hijo es capaz de reprochar el que se tiren los papeles a quemar a la chimenea "ya que se van a calentar las palabras". Pinceladas preciosas a un cuadro que siento no ilumina bien por mi culpa.... siento que no soy capaz de cuidar bien de nadie, ya que me encuentro incapacitado para cuidar de mi mismo.

Últimamente juego online a un juego llamado Ikariam, que absorbe mis horas... despeja mi mente. Incomprensible para quien comparte mis días, el andar manejando tropas, barquitos, mercancías y desplegando diplomacia a diestro y siniestro con jugadores y alianzas rivales. Real como la vida misma.
"Esto es un juego de guerra", clamaba una chica que me atacaba, la cual acabó con sus tropas en el mar, y su orgullo herido. Esto es un juego de convivencia... contesté yo. El sentido que le quieras dar a la convivencia depende única y exclusivamente de ti..... Al final el juego es un reflejo de ti como persona... y si indagas, ves que ya no es un juego, que te contará quien eres... y quien es el que tienes frente a ti.
Al que quiera apuntarse, que deje aquí las coordenadas de su isla en el MUNDO ETAS, con Nick blogger y nick Ikariam, y yo le buscaré. Tengo formada una alianza de gente que me rodea, nos protegemos y nos ayudamos.

Acabo de escribir aquí. No es el fin... el bosque no se cerrará. Quien sabe si esto es un "brote verde", o seguiré en crisis.

¿Tu lo sabes?.

Sick Puppies: The Same.


Sigo descubriendo música. Sigo leyendo vino y bebiendo libros. Sigo respirando con una sonrisa... sigo sintiendo mi piel erizándose con una caricia. Sigo anhelando... sigo buscando respuestas sin preguntas... sigo muriendo por mis ideas... sigo defendiendo quimeras... sigo asustándome de lo inhumano... quizás es que sigo vivo... mas vivo de lo que pienso.

¿Tu que crees?.

12 comentarios:

Pitima dijo...

¿Me lo preguntas a mí? jaja

Yo creo en ti. Aunque no entiendo que te engancha a esos juegos tuyos, ya lo sabes. Bueno, supongo que la explicación que has dado aquí me ha servido para acercarme un poco más a tu verdad...

Cualquiera que lea vinos y beba libros es de mi confianza.. y aunque sea una locura... jaja

EsSa dijo...

Yo creo que si haces todo eso y sobre todo si SIENTES es que estás muy vivo...

Me alegra saber que el bosque no se va a cerrar, Druid. Y sobre todo, me alegra volver a leerte por aquí.

Yo también tengo mis épocas en las que no sé qué escribir y tampoco que canción postear; y si me decido a escribir algo, sólo es una canción que en ese momento es importante para mi...

Por cierto, me ha encantado esta canción. Ni siquiera conocía al grupo... Gracias por descubrírmela.

India dijo...

Me quedo con esas palabras tuyas finales, que me hace ver que no estás tan triste como demuestran tus palabras primeras... Sentirse vivo es una de las mejores sensaciones que se pueden sentir... Créeme.

Sé que juego es el Ikariam, pero no estoy apuntada... Hace poco jugaba a uno también online, en el que era una guerrera, en mi caso pagana y luchaba contra cristianos o sarracenos... Son entretenidos, pero yo me di cuenta que me quitaba tiempo para cosas importantes que sentía que tenía que hacer... Supongo que a tí también te llegará ese momento... pero mientras llega y no, diviértete jugando :)

Un besazo mi viejo druidilla!

Chousa da Alcandra dijo...

Eu penso que estás moito máis vivo do que queres recoñecer. Ás veces facerse un pouco o "morto" pode resultar unha defensa caralluda. E deixar que a augua te lime, e que as caricias esbarexan suaviñas, e percibir como o teu neno xa se decata de que tamén se poden queimar as palabras...
Entre pitos e flautas (entre blogger e ikariam) nunca te esquezas de seguir sacándolle o zumo á vida. Ter teno; e ás veces...ata sabe ben!.

E non dou máis consellos, que boa falla me fan para min. Eso sí, alédame moito lerte novamente.

Unha aperta dende a Chousa cargadiña de castañas.

Mayte dijo...

Creo que vives y vibras... yo deje de escribir bueno..."publicar" en un blog durante mucho tiempo, luego he vuelto, luego espacio y así. No imagine que tuvieras esa afición a los juegos. Yo jugue durante unos meses en Ikariam...demasiados diría uno que yo me sé :p

No sé si aún esté activa la cuenta...ya te escribiré.

p.d. me encantó la música.

Biquiño.

VeroniKa dijo...

Mucha gente se puede alegrar por esto, yo me alegro por tí, porque sigues vivo.

saludos

Hisae dijo...

Ante todo, siempre es un placer volver a tu casa y saber que retornas... Quizás los cafés se quedaron fríos, pero siempre es posible preparar uno de nuevo.
Te entiendo en tus divagaciones y creo que comparto contigo más de una cosa.
Lo importante es no cerrar nada, por si acaso...

Como siempre, abrazos... Muchos.

raúl dijo...

no sabría contestar esos interrogativos retóricos, desde luego, pero por lo que has demostrado en este blog, por el credo que profesas, el de la última estrofa, mereces la pena. te querrán ahora, que te sientes medio podrío, y todavía más te querrán reverdecido. sigue jugando!

nuiT dijo...

Nunca se sabe bien,
si se va llegando...
o se va alejando...
De todas formas, te saludo igual,
antes de cerrar "esta ventana"
de tu lugar... =)

nuiT.·*

Cuspedepita dijo...

Pois é unha ledicia que de súpeto decidas escribir algo aquí, tardes o que tardes :-))
E se me permites un consello, desde a distancia dos meus 49 aos teus 34, direiche que non tes que servir para coidar, tes que servir para vivir. Adxudicarse ese papel é moi pouco positivo para un e á larga, para os que conviven con un.
Só hai que vivir, querer, acompañar, compartir, e sobre todo disfrutar dos teus e do que tes, sen esquecer os teus desexos, a túas inquedanzas, e sobre todo sen adxudicarte culpas. As culpas non serven para nada, a culpa é o sentimento máis inútil e improductivo.

Unha aperta

Artabria dijo...

Al final todos volvemos para desahogarnos en los blogs.......

Me han emocionado esas palabras del reisiño sobre las palabras.....

Angie dijo...

¡Hola!!! Estás invitado a la fiesta de mi blog si te apetece!

Besos. Angie.